Kim pişirir?
Mutfak da salon da ailede
Atgeç bir aile işletmesi. Mutfağı da salonu da aynı aile tutuyor: biri ocağın başında, biri masaların arasında. Kırk yıla yakındır aynı köy evinde, aynı bahçede.
Mezeler anne usulü — o gün mutfakta ne varsa o pişer; sac da köz de aynı elin işi.
İsimlerini bu sayfaya yazmıyoruz. Tanışma işi sofrada olur.
Bir köy evi ve bahçesi
Atgeç kırk yıla yakındır köyün içinde, aynı yerde. 2016’da buraya uğrayan bir gezi yazısı burayı “küçücük bir köy evi ve bahçesi” diye anlatıyor, şöminede yanan zeytin odununun çıtırtısından söz ediyor. Ev de bahçe de yerinde. Kışın şömine yanar, yazın masalar bahçeye çıkar.
Bodrumluların yeri
“Bu akşam İstanbul’dan misafir geliyor, nerede rakı içelim?” Bodrum’da yaşayan birine sorun; sayacağı yerlerin başında burası olur. Ulusal basının “eski Bodrum’u hatırlatan adresler” listesi de burayı tam olarak böyle anlatıyor. Gürece küçük bir köy. Kapı yaz kış açık; kışın gelenler zaten müdavimlerdir.
Mevsimin dediği olur
Buranın mutfağı takvimden değil topraktan haber alır. Çıntar mevsimi yağmura bakar: sonbahar ne kadar yağarsa mantar o kadar bol olur. İlkbaharda tilkişen, yani yabani kuşkonmaz iner tepelerden; körek mantarı ve gambilya gibi adı bu yarımadanın dışında pek bilinmeyen otlar tezgaha çıkar. Yaz gelince kabak çiçeği dolması ve çıtır kabak. Mezeler anne usulü — o gün ne varsa o pişer.
Kehanet tepesinin eteğinde
Gürece’nin kuzey tepesinde antik Telmissos’un taşları duruyor. Bu tepe için anlatılan şu: burası bir kehanet yeriymiş, insanlar yolunu buraya düşürür, geleceği sorarmış. Bir zamanlar yarını sormaya gelirlerdi; bugün rakı içmeye geliyorlar. Aynı tepe, aynı taşlar, aynı zeytinlikler.